บทที่ 22 หวาน

  “พอได้ไหมคะ คุณอคินภัทร”

เสียงถามอย่างขลาด ๆ ของพนักงานคนหนึ่ง ปลุกเขาหลุดจากภวังค์ เห็นเพียงรอยยิ้มล้อเลียนกรุ้มกริ่ม

ที่นึกรู้แล้วว่าเขาพึงใจเต็มเปี่ยมเพียงใด เพียงแค่ถามตามมารยาทของผู้ให้บริการเท่านั้นเอง อคินภัทรพยักหน้า

ดวงตาที่เคยเรียบเฉย แวววาวราวพบนางในฝัน หัวใจเต้นแรงจะระเบิดออกมา เหมือน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ